“Het lijkt alsof er een onzichtbare rem op mijn leven zit.”

Je kunt het niet helemaal beschrijven, maar als een ontastbaar geheel neem je het waar en lijkt het je te achtervolgen in bewijs wat die gedachte enkel bevestigt: "Het lijkt wel alsof er een onzichtbare rem op jouw leven zit.”

Er is beweging, maar het voelt wat moeizaam. Stroef, net als wanneer je opstaat met spierpijn, alles moet nog even warmdraaien. Waar het echter eerst nog alleen in het begin van de maand zo leek te zijn, veranderde dat langzaam naar wekelijks en voel je het inmiddels om de dag.

Iedere keer weer net even anders, soms als een gedachtestroom met allemaal vragen, soms als de onrust die maar niet lijkt af te zakken, soms als de hoofdpijn en het gebrek aan inspiratie, soms als een hele middag naar het scherm staren, soms als het spiegelbeeld die jou oordelend aankijkt en soms als de plug and pay pagina die een dalende grafiek laat zien met een rode pijl naast de omzet van deze maand.

Frustrerend, vermoeiend en machteloos doet het je soms voelen. Je besluit vervolgens dus maar weer wat succesvolle ondernemers te dempen, dan hoef je in ieder geval niet alles voorbij te zien komen of je betrapt jezelf erop via de privéverbinding toch een aantal websites van concullega’s op te zoeken. Voor je met een diepe zucht de laptop dicht klapt en jouw telefoon op vliegtuigmodus zet.

Wat ben je nou eigenlijk aan het doen? Je hoort het jezelf vragen. Het slaat nergens op en toch doe je het vaker dan je zou willen. Uit de hoop daar jouw antwoord te vinden op die onzichtbare rem. Waarom moet jij dat dan ook ervaren? En was je er nou niet net vanaf?

De positieve variant heb je ook al geprobeerd, zeker. “Blijkbaar is het de bedoeling dat ik niet te hard ga, zo heb ik straks voldoende energie voor alle overvloed die mijn kant opkomt. Hier hoef ik mij niet verdrietig over te voelen, alleen maar dankbaar. Ik heb namelijk mijn eigen pad en dat ontvouwt zich precies zoals het de bedoeling is.”

Hoewel ik het met je eens ben dat iedereen een eigen route aflegt, is het wat mij betreft alleen niet zo dat je daarom geen minder prettige emoties kunt ervaren. Door die emoties weg te stoppen, zeg je eigenlijk tegen jouw systeem, dit is hoe wij uitdagingen oplossen: Vermijden, verstoppen, vluchten. Boodschappen worden vager, stiller, rustiger en jij vraagt je ondertussen af waarom je jouw intuitie niet (meer) goed verstaat.

Dit zeg ik niet om je nu een vervelend gevoel te geven, wel om je bewust te maken van het programma dat zich op de achtergrond afspeelt. Jouw systeem dat graag overleeft, doet er alles aan om veilig te blijven. Zodra jouw zenuwstelsel de feedback geeft dat dit niet het geval is, moet er dus direct bijgestuurd worden. Het hoofddoel is immers overleven. Dat dit makkelijker gaat vanuit een bekende omgeving is best begrijpbaar. Denk maar eens aan wanneer je midden in de nacht, in het donker, op de tast de badkamer probeert te vinden. Dat gaat makkelijker in het huis waar je bekend bent, dan de eerste nacht in een hotelkamer waar je verblijft.

Jouw systeem houdt jou dus liever waar je bekend bent en als het daarbij helpt om je te laten ervaren dat er ‘een onzichtbare rem op jouw leven zit’, dan zal het er alles aan doen om je daar bewijs van te geven. Dit proces gaat zo snel en automatisch, dat het tijd en aandacht vraagt om het te kunnen ondervangen.

Het programma overschrijven is iets wat zorgvuldigheid vraagt, want je wilt voorkomen dat er data verloren gaat of beschadigd raakt. Hoe je daar toch vandaag al een stap in kunt maken is als volgt:

1.  Noteer de situaties waarbij dit gevoel opkomt;

   Kijk of je daar overeenkomsten in kunt vinden. Leiden ze bijvoorbeeld allemaal terug naar een gezamenlijk thema zoals geld of eigenwaarde?

2. Onderzoek de vraag achter de vraag;

   Zoals het overkoepelende thema jou al op weg brengt, helpt de vraag waar het jou tegen beschermt nog beter definiëren waar het hier daadwerkelijk overgaat.

3. Noteer, ervaar, reflecteer;

   In welke vorm dan ook, een schilderij, via muziek, in een gedicht of door te schrijven, wandelen of praten in een dictafoon. Wat heeft het je naast bescherming nog meer gebracht? Welke emoties roept het op? In welke situaties heb je dit (succesvol) ingezet? Hoe dient het behouden van deze waarheid jou op dit moment nog?

4. Alternatieven;

   Oriënteer je eens op overtuigingen die steunend zijn aan waar je nu staat, wie je nu bent en de doelen die je vandaag de dag wilt bereiken.

Focus verleggen

Vraagt om meer dan de andere kant opkijken en is soms net zo simpel als de handrem er handmatig afhalen. Simpel wil trouwens niet zeggen dat het makkelijk is, wel dat het minder complex is dan ons brein het graag doet lijken. Ombuigen vraagt hierbij iets meer beleid dan de sluiting van een boterhammenzakje of de takken van de kunstboom. Met de stappen hierboven en de wens dit patroon te doorbreken, heb je een prachtige start in handen en hoe dan verder?

In de podcastaflevering van deze week neem ik je verder mee in de gedachte “Wacht, ik ben hier nog niet klaar voor” en die heeft verrassend veel overeenkomsten met de onzichtbare rem op jouw leven. Na het luisteren van de aflevering heb je:

• Inzicht in de grootste vergissing die gemaakt wordt in deze overtuiging;

• Antwoord op hoe je voortaan anders kiest, inclusief 3 praktische tips die je vandaag al toe kunt passen;

• Helder waarom je doet wat je doet en je dat wilt veranderen naar een helpende gedachte, zonder dat je jouw gevoel daarin weg hoeft te cijferen.

🎧 Je luistert de aflevering via Soul Support op Spotify vanaf woensdag 4 februari.

Onthoudt dat jij achter het stuur zit en bepaalt wanneer je de handrem eraf haalt, onzichtbaar of niet, het is jouw keuze en jij hebt die kracht om dat te bepalen.

Liefs,

AnikkiSoul Support — leiding houden over je mentale en innerlijke wereld