“Ik weet niet wie ik ben zonder anderen tevreden te houden.”

Afstemmen op de ander, voorzien in de behoeftes, tegemoet komen en het liefst verrassen nog voordat er gevraagd wordt. Het is onderdeel van wie jij bent, onderdeel van jouw identiteit en je weet niet beter.

Toch wringt het soms. Hoewel je die gedachte liever ook weer zo snel mogelijk wegstopt, want je doet het allemaal vanuit liefde en het voelt niet lief om er dan iets van te vinden. In de praktijk is het wel zo dat jij altijd aan alles en iedereen denkt, de oplossing biedt, een extra stap zet, wel nog een keer helpt en het sporten overslaat, de schoonmaak uitstelt of de lunch afzegt.

Harmonie en balans zijn belangrijk en je cijfert jezelf graag weg om dat in stand te houden. Het voelt zelfs niet eens altijd als wegcijferen hoor ik je denken. Terwijl er een onschuldige lach op jouw gezicht verschijnt, voelt jouw brein zich een beetje betrapt en juicht jouw ziel om de herkenning die het eindelijk krijgt.

Als jij de speech voor de veiligheidsdemonstratie aan boord had geschreven had hij eerder geklonken als, “Als u met kinderen reist, help dan eerst de ander, voordat u uw eigen zuurstofmasker opzet”. Hoe langer je meedraait in dit leven, hoe meer je echter gaat merken dat je soms wat zuurstof tekort komt. Soms vraag jij je af of je misschien niet toch eerst dat eigen zuurstofmasker op moet zetten, maar zodra je dat voorzichtig probeert, krijg je het benauwd.

Onderliggend is het spannend omdat het onbekend terrein is, jouw systeem roept “Straks vindt niemand mij meer aardig, straks nodigen zij mij niet meer uit, straks word ik overgeslagen en blijf ik alleen achter”. Waar jouw bewustzijn nu meedenkt dat het oké is, zolang de ander maar gelukkig is, ligt dat in de kern toch echt anders. Jouw systeem wil namelijk overleven en zodra het gaat afwijken van wat bekend is, zijn de kaders weg. Weet jouw systeem niet meer waarbinnen het beweegt en wanneer jij veilig bent. In de basis verkiest het dus de pijn van jezelf opzij zetten boven het onbekend zijn met voor jezelf kiezen. Niet gek, soms wel belemmerend.

Wat ik je dus vooral wil uitnodigen om te doen zijn de volgende twee dingen:

1. Stap voor stap vooruit;

2. Bied een ander perspectief aan.

Stap voor stap vooruit

Op basis van jouw leeftijd heb je antwoord op de vraag hoelang je dit gedrag al op hebt gebouwd. Verwachten dat je deze gewoonte binnen één week of maand volledig veranderd is dus eigenlijk vragen om een teleurstelling. Gun jezelf de tijd om de nieuwe manier van leven vorm te geven. Hak het doel op in kleinere subdoelen en koppel die aan een realistisch tijdspad. Zo heb je kleine winstmomenten tussendoor te pakken, wat weer helpt bouwen aan jouw vertrouwen. Op die manier verzamel je namelijk bewijs dat je dit kunt en dat je lekker bezig bent.

Alternatief aanbieden

Met enkel denken dat je niet meer de ander voorop wilt stellen in jouw leven, blijft de focus bij de ander liggen. Kijk dus hoe je de aandacht naar jou en jouw proces kunt verplaatsen. Geef alternatieven voor de huidige overtuigingen binnen de range die jouw systeem kan geloven. Ik kies altijd voor mijzelf is wellicht een te grote polariteit met wat je nu leeft, iedere dag kies ik steeds een beetje meer voor mijzelf, kan misschien al beter aansluiten doordat het jouw systeem de ruimte biedt dat je nog in het proces zit. Ik weet niet wie ik ben zonder anderen tevreden te stellen zou je dus naast opties als deze kunnen leggen:

-       “Ik leer de versie van mijzelf die mijn eigen behoeften voorop stelt, steeds een beetje beter kennen.”

-       “Door eerst voor mijzelf te zorgen, stel ik anderen ook tevreden.”

-       “Met duidelijke grenzen, vul ik mijn eigen batterij eerst en kan ik opgeladen aanwezig zijn bij de ander. “

Weet dat stap voor stap vooruit gepaard gaat met ook weleens een stap zijwaarts of zoals je het zelf misschien ervaart, achterwaarts. Zolang jij maar weer bij kan sturen en op tijd het zuurstofmasker opzet, is dat helemaal oké en nog altijd vooruitgang (alleen net even anders dan je bedacht had).

In de podcastaflevering van deze week duiken wij dieper in het proces dat gepaard gaat met de fase die volgt na voor jezelf kiezen, zonder de ander op de eerste plaats te zetten: “Ik wil gewoon mijzelf zijn”. Na de aflevering heb jij duidelijk:

1. Waarom jezelf zijn zo spannend kan voelen

   Hoe onze neiging om naar anderen te kijken en ons aan te passen ooit een overlevingsstrategie was en waarom dat patroon zich nog steeds laat zien in hoe wij keuzes maken.

2. Wat er gebeurt als je jezelf verliest in het pleasen

   Het innerlijke conflict tussen wie je werkelijk bent en wie je denkt te moeten zijn om erbij te horen, plus waarom dit jou op termijn leeg en vermoeid maakt.

3. Hoe je stap voor stap terugkomt bij jezelf

   Niet door grote transformaties, wel door kleine, bewuste keuzes waarin jou elke dag 1% dichterbij jezelf brengen.

🎧 Je luistert de aflevering via Soul Support op Spotify vanaf woensdag 11 februari.

Gun jezelf de tijd om nog meer kanten van jezelf te leren kennen en ervaar hoe het is als die ook een keer het podium pakken. Op jouw eigen tempo, zonder goed of fout en vanuit oprechte verbinding.

Liefs,

AnikkiSoul Support - leiding houden over jouw mentale en innerlijke wereld